قاصدک

دلم گرفتهههههههههههههههههههههههه

کاش پرنده بودم

به هر سمتی که دلم می خواست پرواز میکردم

کاش قاصدک بودم

اونقدر سبک که با یه فوت حرکت میکردم

کاش ابر بودم

هر وقت دلم میگرفت بی نهایت اشک میریختم

کاش آسمون بودم

از اون بالا همه چیزو میدیدم

کاش دریا بودم

آروم و وسیع

کاش هر چه بودم جز یه انسان

کاش دلی نداشتم که هر دم بگیره

کاش سنگ بودم

سخت و سرد

برف

امروز صبح اولین برف و رو کوههای تهران دیدم.

قله های برف گرفته که ابرها دورتادورشون حلقه زده بودن و انگار دارن عمو زنجیرباف بازی می کنند، اشعه های خورشید هم از لابه لای ابرها هرجا که یه روزنه پیدا کرده بودن به دامنه کوه می تابیدن و با این کارشون تو سایه ابرها خطهای روشن نور درست کرده بودن، طوری که آدم حس میکرد اون خطهای نور راههای رسیدن به مقصوده، همون راهی که خیلی وقتا آدم گمش میکنه، کاش واقعا راههای رسیدن به اون این اندازه روشن بود.

بارش اولین برف و به همه ی اونایی که مثل من عاشق برف و سرما هستن تبریک میگم.

در ضمن

هفتم آبان روز كورش بزرگ و روز پاترمی (ملی) ايران خجسته باد